Wiatr nasilał się, głaszcząc długie włosy Melissandry, wpatrującej się w bezkresny horyzont, w słońce zachodzące za morzem Mhuaaf. Biała szata powiewała na wietrze, delikatnie przylegając do jej skóry. Po policzku dziewczyny spłynęła łza:

-Żegnaj Łucjo - szepnęła - żegnaj...

Niebo stawało się coraz ciemniejsze, a wiatr przybierał na sile, lecz Melissandra ani myślała wracać teraz do wioski, 

niech mnie szukają, myślała, 

tę myśl powtarzała w kółko póki jej powieki nie stały się cięższe i zaczęły opadać,

póki nie położyła się wpatrując w gwiazdy przez ułamek sekundy,

póki nie zasnęła na ciepłym piasku wśród muszli,

w miejscu w którym nie mógł znaleźć jej nikt...

***